Zingen in het ziekenhuis

Afgelopen vrijdag kreeg Boris weer zijn chemo-push. Pieter en ik gingen er dit keer samen naar toe omdat we een gesprek hadden met de behandelend specialist, Versluys, over het behandelplan. Ook zou er een fysiotherapeut kijken naar Boris om te zien of zijn asymmetrische tijgeren / robben veroorzaakt zou kunnen worden door de port-a-cath.
De afspraak met Versluys en de fysio kwam ineens helaas te vervallen. Daar had ik het wel even moeilijk mee, maar wat we wel 'kregen', was heel ontroerend: Slingers boven het bedje van Boris en van zijn buurjongen (een net 8-jarige leukemie-patiënt). De beide jongens werden toegezongen en kregen een cadeau. Boris wiegde mee tijdens het zingen en toen het cadeau voor hem lag, bleef hij maar contact zoeken met al die mensen die daar in de kamer naar hem keken. Wat een schik! Toen we thuis 'Lang zal hij leven' zongen had dat al zoveel betekenis. Hier, omringd door patiënten met wie het zichtbaar slecht ging (jongen, 10 jaar, holle ogen, "geen" weerstand), greep het me echt naar de keel.

We hebben wat ziekenhuismomenten (aankomst afdeling, aanprikken, toediening vinblastine) op film vastgelegd en gingen met een vermoeide, maar blije Boris weer naar huis. Het gesprek met Versluys zou op een ander moment telefonisch plaatsvinden.

Dus moet je 't gewoon zachtjes zeggen

[Het is maandagavond en Mila zet voor het eerst haar schoen. Dat gaat heel rustig. Papa en mama zingen. Mila zit op de mat naast haar schoentje. Ook de andere schoen moet worden gezet voor Boris. Tijdens het zingen kijkt Mila naar buiten door het raam. Komt Sint al? Nee, die komt pas als je heel diep slaapt. Even later brengt mama Mila naar bed]:

"Als we wakker worden, dan is Sint er, hè?"
- Nou, Sint is er dan niet, maar misschien heeft hij wel een klein cadeautje in je schoen gestopt.
"En ook iets lekkers?"
- Misschien wel. En dan moet je heeeel hard roepen "Dank je wel, Sinterklaas!"
[Een beetje ondeugend en ook vol ongeloof]: "Nee toch?"
- Jawel, anders hoort hij het niet.
"Nee toch, nee! Want als Boris slaapt, wordt ie wakker. Dus moet je 't gewoon zachtjes zeggen."

[Bij het opstaan is Mila de schoen al weer vergeten. Pas na het pap eten neemt papa haar mee naar het maatje-23-schoentje... met cadeautje.]

Lang zal ie leven!

Vanochtend zongen we het Boris met z'n 3en toe, en gistermiddag met een man of 20: lang zal ie leven! De betekenis van die woorden niet eerder zo sterk gevoeld. En dus nog maar een keer extra: lang zal Boris leven!