Grote stappen

Vandaag ziet Boris weer bijna doorschijnend wit na zijn "chemo-shot" van gisteren. Voor het eerst lachte Boris niet bij het zien van zijn vaste verpleegkundige, Elin. In plaats daarvan zette hij een pruillipje op. Gelukkig is een ziekenhuisgang lekker lang zodat Boris snel vol trots kon laten zien dat hij kan lopen!
Boris wordt groter, dat merk je aan alles. Hij loopt, hij zegt van alles met overtuiging en intonatie (zonder dat je het kan verstaan) en hij herkent mensen en situaties sneller: het pruillipje in de behandelkamer en het boze kijken naar de mevrouw van de bloedopname. Toch duurt zijn huilen nooit lang en laat hij zich nog goed troosten.
Zijn bloedwaarden laten de afgelopen drie keer trouwens een dalende lijn zien, wat aangeeft dat zijn weerstand vermindert. Het komt overeen met ons gevoel dat hij de laatste maanden minder kan hebben en sneller koorts heeft. Wellicht moet daarom de volgende chemo een week worden uitgesteld. Nu maar eerst deze eerste week uit de cyclus van drie weken zonder koorts doorkomen..