Moe, o zo moe

Morgen staat er weer intraveneuze chemo in het WKZ gepland voor Boris. We weten nog niet of dat dit keer wel door zal gaan. Vorige keer hoorden we al dat zijn bloedwaarden de laatste maanden iedere keer slechter waren geworden en sinds twee weken is Boris heel erg moe.

Na 12 uur 's nachts te hebben geslapen, wordt hij wakker en grijpt eigenlijk direct al weer naar zijn lievelingsknuffel 'Mama Beer'. Het etiketje gaat dan naar zijn gezichtje en zijn ogen vallen van zwaarte al weer dicht. Toch maar even uit bed. Pap eten, nou ja, een beetje maar. Drinken, da's wel fijn. Na de pap wel even spelen, maar dat valt niet mee. Boris zoekt vaak mama weer op om even bij te hangen, te zitten en bij te tanken en krijgt dan weer een korte opleving. Hij valt ongelukkiger dan voorheen, stoot zich vaker en huilt heel verdrietig als het allemaal niet lukt.

En dan komt er weer een opleving. Lachen. Grapjes maken, even buiten stappen op de nieuwe schoenen. Na anderhalf uur uit bed, is het eigenlijk al weer helemaal op. Nog wat eten en drinken en maar weer 2,5 a 3 uur slapen. 's Middags weer hetzelfde verhaal. Weer 1,5 a 2 uur slapen voor het eten en na het eten eigenlijk al weer bed-rijp.. Moe, o zo moe is Boris. Met wat afleiding en korte oplevingen is hij toch nog ongelooflijk vrolijk... wat een wilskrachtig levenslustig sterk jongetje is het toch. We zijn benieuwd of die moeheid morgen terug te vinden is in zijn bloedwaarden.. en of de chemo doorgaat of niet.