Bijna ziekenhuisopname

Sinds afgelopen vrijdag is Boris flink ziek. Al vanaf dinsdag heeft hij lichte verhoging, die op vrijdag ineens hevige koorts werd. Bij het optillen en neerzetten of neerleggen heeft hij erg veel pijn en verkrampt hij. Of klampt hij zich aan je vast. Zijn hoofd houdt hij stijf en hij huilt bijna voortdurend van de pijn en algehele malaise.
Pieter is gisteren naar het WKZ (EHBO) geweest om hem te laten onderzoeken. Hij bleek een fikse oorontsteking te hebben en rode amandelen. Een zware antibioticakuur zou hem er bovenop moeten helpen.
Vandaag ben ik met hem naar de 'normale' poli-afspraak geweest. Inmiddels had hij al 2 nachten nauwelijks geslapen en huilde hij onophoudelijk. In het ziekenhuis moest er toch weer bloed geprikt worden. Gisteren was de ontstekingswaarde (CRP) namelijk heel erg hoog (272 - terwijl normaalwaarde 10 is). Vandaag bleek deze waarde iets gezakt naar 210, maar Boris maakt het slechter. Het lange wachten in het WKZ maakte het allemaal niet makkelijker. De specialist vroeg of ik hem mee naar huis wilde nemen en suggereerde kort dat hij ook opgenomen kon worden. Met sterkere pijnstilling (Diclofenac) ligt hij nu toch thuis, voor het eerst sinds 48 uur, twee uur onafgebroken te slapen.

Met het beeld van de afgelopen weken (hangerig) en de toch wel toegenomen vlekjes, zal er op korte termijn verder onderzoek gedaan worden. Röntgen van alle botten, echo van de organen en misschien CT-scan van zijn longen. Daarover wordt donderdag beslist.