Even bijtanken

Maandagavond heb ik Danielle, Mila en Boris naar opa en oma in Molenhoek gebracht. Zaterdag ga ik ook die kant op. Nu even 'n paar dagen alleen: om nog een dagje te werken, met Bastiaan en Vera naar Tuschinski, De Jaren en Toscanini te gaan (Vera wordt zaterdag 14) en lekker wat dingen voor mezelf te doen (hardlopen, een schilderijlampje monteren, lezen in het winterzonnetje).

Danielle is deze weken bijna een grotere zorg dan Boris. Ze is al zes weken niet aan het werk en afgelopen week verzwakte ze verder. Afgelopen donderdag en maandag hebben we specialisten in Tergooi Hilversum geraadpleegd en ook de osteopaat, waar we beiden een goed gevoel bij hebben. Daan moet echter van ver komen om weer op krachten te komen, zo lijkt het.

Zondag vieren we 5 jaar dppd (030303)!

"Boris doet niet zijn eigen ding"

[Mila en Boris reageren steeds meer op elkaar. Ze hebben samen lol, doen geluidjes van elkaar na en strijden om speelgoed en soms om mama's aandacht. Na een half uur vol strijd en gehuil van beide kindjes, heeft mama Mila voorgesteld eventjes bij Boris uit de buurt te blijven]:

Mama: "Dan kunnen jullie ieder je eigen ding doen."

[Mila lijkt direct te begrijpen wat mama bedoelt en gaat verbazingwekkend snel verder in haar eentje met spelen. Ook Boris trekt zijn eigen plan en blijft op een en hetzelfde plekje rustig spelen. Een half uurtje later wanneer mama in de keuken is en Mila 'een krantje leest' al liggend op de bank, komt Boris toch maar weer eens bij Mila kijken. Hij trekt aan de kussens waarop Mila ligt en wil ook op de bank klimmen. Mila roept]:

"Mama, Boris doet niet zijn eigen ding!"

[Zo snel gaat dat dus, je nieuwe begrippen eigen maken. Niet te geloven..]

Koorts: ziekenhuisopname of niet?

Boris werd afgelopen woensdag wat ziekjes. Hij had duidelijk ergens pijn, maar waar, dat was me een raadsel. Donderdag kreeg hij hoge koorts die vrijdagochtend niet genoeg gezakt was. Overleg met WKZ: huisarts laten kijken of bloedwaarden bepalen in het WKZ? Zelf durfden wij nog wel eventjes te wachten met een ziekenhuisbezoek. Boris leek wat op te knappen en was redelijk alert. Toch graag meteen komen voor bloedonderzoek, zei het WKZ.
Onderweg in de auto was Boris aan het kletsen en probeerde klanken uit die erg op -auto- leken. Bloedwaarden bepaald: een heel hoge ontstekingswaarde (CRP=200) die normaal direct leidt tot ziekenhuisopname. Oorontsteking aan twee oren. De twee hematologen die Boris druk zagen spelen, durfden het desondanks aan om hem naar huis te laten gaan en daar een zwaardere antibioticakuur te geven dan hij wekelijks al heeft (voor de 10% kans dat het geen virale infectie was, maar een bacteriële). In de namiddag knapte Boris nog meer op en een halve dag later was hij al weer koortsvrij. De kuur gaat volgens voorschrift gewoon verder wat misschien verklaart waarom hij witter ziet dan anders, meer last heeft van zijn darmen en 's nachts vaker wakker is.

"Surmenage"

Acht maanden is Boris nu onder behandeling. Maanden van veel spanning die voorbij zijn gegaan in, of dankzij, de "overleef-modus". Dat dat zwaar was, voelde ik wel, maar het leek ook te wennen. Drie weken geleden begon de stress zijn tol te eisen. Ik voelde me mentaal en fysiek helemaal uitgeput. Had hartkloppingen, 'opvliegers', was vaak langdurig duizelig en kon van slapte en vermoeidheid letterlijk niet meer op mijn benen staan.
Bloeduitslagen waren gelukkig in orde, maar ook de huisarts zag dat ik er beroerd aan toe was. Sindsdien ben ik onder begeleiding van een psycholoog ontspanningsoefeningen gaan doen die me mentaal al gauw een stuk rustiger maakten. Fysiek bleek dat ruimte te geven voor nog meer klachten. De begeleiding is uitgebreid naar een osteopaat en een orthomoleculair arts. En hoewel het misschien gek klinkt, ben ik echt blij nu wat ruimte te hebben om op alle vlakken met mijn eigen gezondheid bezig te zijn. Ik ben optimistisch over het herstel van deze 'surmenage' (zoals de arbo-arts het noemde) , al zal het enige tijd vragen. Diezelfde arbo-arts raadde mij aan om lekker naar de sauna te gaan, te zwemmen, kortom, om de komende weken tijd en rust voor mezelf te creëren.