Chemojaar voltooid!

Gisteren kreeg Boris van ons z'n laatste dagelijkse portie 6MP en daarmee z'n laatste cytostaticum. Vanaf vandaag is hij echt chemovrij!

Laatste dosis prednison!

Elke keer als Boris de vinblastine in het ziekenhuis kreeg, luidde dat ook de start in van 5 dagen driemaal daags prednison. Dat resulteerde in een Boris die aan alle kanten strak stond. Lachen werd overdreven lachen, huilen werd heel hard gillen, een kleine teleurstelling werd een grote mislukking.. Een en al onrust. Moeheid werd overstemd door onrust. Kort lontje. Intensief. Dat waren die dagen zeker.
Gelukkig kan ik bovenstaande nu in de verleden tijd schrijven, want over een kleine tien minuten krijgt hij, volgens protocol, zijn laatste dosis prednison. Nog een paar daagjes 'afkicken' en dan komt er al weer wat meer rust in dat lijfje..

Onverwachtse mijlpaal!

Vrijdag 9 mei. Een zomerse ochtend. Met Boris rijd ik naar het WKZ voor zijn voorlaatste vinblastine-push. Ik voel me blij omdat het einde van Boris' therapie in zicht komt. Wanneer we aan de voorkant langs het WKZ rijden, lijkt het even of de tijd heeft stil gestaan. Het is net zo warm als vorig jaar. Het groen spuit net als toen uit bomen en planten. We hebben net te horen gekregen dat Boris 'aan de chemo moet'. Ik zie mensen naar het Ronald MacDonald huis lopen en denk aan de onzekere wandeltochten door de velden naar het landgoed Oostbroek.
Maar we zijn een jaar verder. Een heel jaar! De Bugaboo van toen blijft nu thuis. Boris loopt zelf over de ziekenhuisgang en trekt aan het koortje om de deuren van afdeling Pauw te doen openen. Alsof het een geweldig uitje is, loopt hij vrolijk lachend heen en weer op de afdeling. Kletsend met de verpleging.

In de behandelkamer zegt de arts terloops dat het vandaag de laatste vinblastine-push is. Bij ons op het schema stond 30 mei als laatste datum, dus dit overvalt me. Hij checkt en dubbelcheckt en bevestigt dan toch dat het vandaag echt de laatste keer is. Ik bel gauw Pieter om, ten minste dan nog per telefoon, hem te laten meeleven met dit onverwachtse ontroerende, blije moment. Ook de verpleging heeft hier niet op gerekend en pakt gauw een roze bal in om Boris cadeau te doen.
Onze geweldige verpleegkundige, Elin, zorgt er uiteindelijk voor dat de behandelend specialiste ook nog langskomt. Zij biedt haar excuses aan voor deze miscommunicatie in de planning. Ook neemt ze onze zorg weg dat Boris nu, na een jaar van cytostatica, nog steeds een recidief-kans zou hebben van 50%. Er is zeker een kans dat de ziekte terugkomt, maar die ligt veel lager dan die 50% (wat wij hadden begrepen uit de literatuur). Boris zijn dagelijkse cytostaticum '6 MP' moet hij nog t/m 30 mei slikken. Vanaf dan stoppen alle medicijnen, behalve de wekelijkse antibiotica op vrijdag, zaterdag en zondag, die hij nog 3 maanden langer moet nemen.
Terwijl ik met de hematologe spreek, speelt Boris heerlijk rustig in een hoekje. 'Nou, zegt ze, 'het is maar goed dat hij iedere keer dezelfde ouders meeneemt, anders had ik hem niet herkend. Wat is hij rustig!' [De vorige keer dat ze Boris zag, was na 4 dagen prednison..].

Hoe gaat 't nu verder? In juni moet Boris een eind-check hebben: de longen met een CT-scan (onder narcose), de botten en schedel door röntgen, lever en milt via een echo, en bloedonderzoek natuurlijk. Tijdens de narcose wordt trouwens ook zijn port-a-cath operatief verwijderd. Vervolgens komen we iedere 4 weken op de poli terug voor controle, in ieder geval de eerste maanden.

Met tranen in de ogen van ontlading en blijdschap, rijden Boris en ik terug naar huis. Thuis heeft Pieter bloemen gezet om deze mijlpaal te vieren en 's avonds drinken we er een glas op.