Pleister = 'pijn'

Gisteren was ik Boris aan het verschonen op zijn aankleedkussen. Vrolijk lag hij zich van iedereen af te vragen waar ze waren: 'Papa?' gevolgd door een stilte. Nee-schudden met het hoofd, ondeugend kijken als bij een spannend spelletje, en dan:'nee'. 'Mama?'-'ja'.'Lila!'-'ja'.'Opa?'-'nnn-nee'.'Oma?'- 'nnn-nee'. Waarbij de 'nnn' voorafgaand aan 'nee' diende om de spanning op te bouwen.
Maar toen, uit het niets ging Boris ineens wat huilerig doen en moeilijk kijken. Wat zag hij? Een pleister om mijn vinger!

Zo gaat dat in het ziekenhuis ook vaak. Naar de bloedafname? Geen probleem. Een gemeen prikje in zijn vingertje? Ach, er hangen ook leuke posters hier aan de muur. Duurt het vasthouden van het vingertje erg lang? De juffrouw heeft vast een mooi horloge om naar te kijken. Maar dan..., dan is het klaar en haalt de juffrouw een pleister tevoorschijn. En ineens moet Boris toch nog even een klein beetje huilen. Hij zegt ook iets van 'pain'.
Gelukkig heeft de juffrouw mooie stickers met auto's waar Boris er eentje uit mag kiezen. En Mila, die vol concentratie alles heeft gevolgd, mag ook een mooie sticker kiezen...