Door de 'draaimolen' gingen we het ziekenhuis binnen en vanaf toen was het voor beide kinderen alleen nog maar een leuk uitje. Wie mag er op het knopje van de lift drukken? "Ik wil drukken, mama,"zei Mila en dus volgde Boris met "ikke ook". Met zijn tweetjes zaten ze, lief en geduldig, te wachten voor het prikkamertje.
Boris schrok een beetje van het prikje in zijn vinger, hapte even naar adem en bleef daarna geconcentreerd naar zijn eigen bloeddruppeltjes kijken die in de buisjes gingen. "Rood!" was zijn verhaal erbij. Na het bloedprikken moesten we lang wachten voordat we bij de specialist terecht konden ("Hoe lang moeten we nog wachten, mama?" zei Mila. "Is dat lang?"). Het duurde zo'n 45 minuten, maar Mila en Boris vermaakten zich prima. Op en af de rolstoel-weegschaal (met een soort van oprijplankje). Cijfers lezen: "hoeveel weeg ik? en samen met Boris? En met jou erbij" En Boris maakte vooral veel 'wow en wauw-geluiden' bij het afrennen van het hellinkje.Eenmaal binnen bij Dr. Versluys bleek dat Boris' bloedwaarden allemaal in orde waren (waardes normaal tot laag, maar niets om ons zorgen over te maken). Ook voelden z'n organen helemaal goed en dat zijn huid rustig was, wisten we zelf al. Sinds ons vorige bezoek aan het WKZ is Boris niet eens ziek geweest. De conclusie van Versluys was dan ook "Het gaat echt boven verwachting goed met Boris!"
Dat het heel goed gaat met Boris, wisten en voelden wij ook al de laatste tijd, maar het is toch weer extra fijn als dat ook weer 'medisch' wordt bevestigd!
