Aan het begin van dit schooljaar, heeft Boris het einde bereikt van zijn "inentingen-inhaalrace". Alle inentingen die hij normaal gesproken in zijn eerste twee levensjaren had moeten krijgen, heeft hij nu, soms opgesplitst, gekregen. Dat ging dan vaak zo:
"Gaan we naar huis? Gaan we naar Baarn?"
- Nee, we gaan naar de dokter.
"O, oké... [even later dringt het besef door dat 'de' dokter tegenwoordig niet alleen het ziekenhuis is of de huisarts, maar vooral, om de vier weken, de consultatiebureau-arts] ..Ik wil geen prikje bij de dokter!"
Eenmaal op het consultatiebureau keek hij argwanend naar de dokter, maar hij was het prikje vaak al weer snel vergeten.
Hij heeft heel goed gereageerd op de inentingen en zijn weerstand lijkt, ondanks de gewezen chemo's niet slechter te zijn dan 'gemiddeld'. Sterker nog, hij lijkt ook nu weer beresterk en is weinig ziek, zelfs nu hij 2x in de week naar het kinderdagverblijf gaat.
Het gaat dus heel goed met hem! De levensvreugde spat er af!! In de zomer was hij veel bezig met een bal; tennissen op de tennis-manier of op de hockey-manier. De laatste weken is hij heel rustig en aandachtig aan het puzzelen. Dat houdt hij met plezier een uur of anderhalf vol. Alle puzzels die af zijn (van 4 stukken tot 54 stukken, van veel kleurverschil tot kleine nuances in kleuren), legt hij op een rij, totdat onze hele huiskamervloer bedekt is. Bij sommige puzzels zegt Boris dan "mama, jij moet helpen, deze is een beetje moeilijk." Vervolgens probeert hij het toch zelf en zegt ie na een tijdje "deze is niet moeilijk hoorrr", waarbij dat 'hoor' op de een of andere manier wat Limburgs klinkt.
Met Mila gaat het ook goed. Ze gaat weer naar school en speelt thuis graag en veel met Boris samen en wat hebben ze dan veel lol! Boris heeft het moeilijk als hij 's ochtends naar het kinderdagverblijf wordt gebracht. Hij wil niet en zegt dan "ik mag wel huilen!" en als hij 's avond terug is en aan tafel iedereen wat vertelt, zegt hij "soms moest ik huilen en soms niet". Pieter is, naast het werk, ondertussen druk bezig met de organisatie van de LCH-patiëntendag in november en ik ben, na een geweldige bergwandelvakantie met Gabi, enthousiast begonnen aan een nieuw studiejaar op de Faculteit Gezondheid. Fijn, zo'n 'gewoon' leven!
