Niet lang geleden was de vergadering van het LCH-bestuur bij ons thuis. Pieter zat met de overige leden aan de keukentafel. Voor mij was het een mooi moment om nu, twee jaar na het stoppen van de chemotherapie, de opgehangen kaarten die we kregen toen Boris zo ziek was, op te bergen. Waarom pas na twee jaar? Omdat Boris statistisch gezien binnen die eerste twee jaar nog een recidief kans had van 40%-60%. Een hoog percentage dat er o.a. voor heeft gezorgd dat tegenwoordig de multisysteem patiënten zoals Boris, twee jaar chemotherapie krijgen in plaats van een jaar. Ook zorgde die hoge kans op terugval ervoor dat er een klein beetje bijgeloof ging meespelen: de kaartjes vroegtijdig weghalen zou zoiets zijn als ' te vroeg juichen'. Die recidief kans is nu gezakt naar 33% en ons vertrouwen in Boris' gezondheid is in die tijd alleen maar gestegen.
Ik weet niet hoe hoog de kans is dat degenen die zo hebben meegeleefd (en kaartjes/mails hebben gestuurd) deze blog nu nog volgen. In ieder geval willen we hen hartelijk bedanken voor het getoonde medeleven naar ons, Boris en Mila toe. Dat heeft ons heel goed gedaan. Soms kregen we het aanbod dat men wel 'iets' wilde doen, dat men 'zo graag wilde helpen'. Bij dezen: jullie aandacht en meeleven HEBBEN ons geholpen! De kaartjes zijn weg. De gedachte aan jullie meeleven niet. Dank dank dank!
