De eerste keer was de aanleiding, naast de naderende ingeplande 6-maanden-controle, Boris' vermoeidheid. Hij was sinds eind maart overdag regelmatig erg moe, trok eerder witjes weg, had bijna permanent kleine wallen onder zijn ogen en had vaak moeite de dag door te komen wanneer hij niet genoeg werd afgeleid. Hij wilde zelfs op het kinderdagverblijf bij een inval-leidster de hele tijd op schoot. We waren dus erg benieuwd om zijn bloedwaardes te weten en te zien of hij een ijzertekort had. Hij had toen inderdaad een te laag Hb (6.4) (normaalwaarde 7.0) en een aantal overige gemeten waarden waren ook wat aan de lage kant. Effect van chemo? Relatie met LCH? Een groeispurt?
De arts en wij vonden het geen reden tot zorgen en we besloten hem extra vaak ijzerrijke voeding te geven. Een maandje later vonden we hem nog steeds niet geweldig in vorm, al was zijn huidskleur veel beter. Toch maar weer op controle, want in geval van ijzertekort konden we hem misschien nog op andere manieren helpen. Dit keer was de Hb-waarde, ondanks zijn aanhoudende vermoeidheid, 7.5. Dat was fijn om te horen.
We kijken het verder aan tot een nieuwe controle in augustus. Boris heeft zo'n energiek karakter dat het bij hem soms niet altijd op het eerste gezicht te zien is of zijn activiteit en enthousiasme voortkomt uit veel of juist weinig energie. Als hij vermoeid is, trekt hij zich namelijk gewoon verder door de dag, door maar door te blijven gaan (3x 'door' in deze zin typeert dat wel aardig ;-)). Verder uit die vermoeidheid zich in veel sneller huilen, een lagere (dan normaal) sociale weerbaarheid en vaker vallen.
Het zijn slechts signalen om in de gaten te houden, meer niet. Het is allemaal maar relatief. Uiteraard hebben we een moeilijke periode achter de rug, maar dat verschraalt bij het leed dat twee kinderen (en hun gezin) bij Mila op school mee maken: Joep (8) en Jip(4) hebben beide een kwaadaardige tumor in de hersenstam met weinig kans op overleving. Jip is eind maart vlak voor haar vijfde verjaardag overleden. Joep vecht voor zijn leven.
Boris is in dat licht bezien kerngezond en als je hem niet goed zou kennen, zou je, zelfs ook nu hij vermoeider is, alleen maar een super vrolijk, gelukkig en energiek jongetje zien... We tellen onze zegeningen.
